Achter mijn bureau op mijn werkkamer bij Q-marq hangt een certificaat dat ik 2009 van Wilco heb gekregen tijdens de presentatie van zijn boek ‘Overleven op de K2’. Op die keurig ondertekende, officiële oorkonde word ik gefeliciteerd met het behalen van de top van de Mont Blanc. Er is één klein dingetje dat ontbreekt: de datum. Die moet nog worden ingevuld. Dit incomplete certificaat ontving ik van Wilco als dank voor de hulp die ik hem heb geboden bij het schrijven van zijn boek. Als alles goed gaat, kan binnenkort de datum eindelijk ingevuld worden. En dan kan weer een hoofdstuk worden afgesloten van een verhaal dat blijft fascineren.

Ik ken Wilco heel lang en dit kado past bij hem. Een kado dat mij uit de comfortzone haalt en dat me heeft gestimuleerd om af te vallen en sterker te worden. Dit prachtige en angstaanjagende kado - ik weet nu al dat straks het laatste beetje energie uit m’n verwende kantoorlijf geperst zal worden. Ik zal het uiterste van mezelf moeten vergen, ik zal m’n fysieke reserves moeten aanspreken en m’n mentale grenzen moeten opzoeken. Het moment dat het kado verzilverd gaat worden, komt nu wel heel dichtbij. Gefeliciteerd Rob…en welkom in de wereld van Wilco van Rooijen.

Die holle ogen vergeet ik nooit meer. In een rolstoel kwam hij me in gang van het ziekenhuis tegemoet, een uitgemergelde, broze man. Ik herkende hem eerst niet. Ik wist dat hij door een hel was gegaan, maar ik was hier niet op voorbereid. Het contrast met de topfitte, alerte kerel die ik een paar maanden daarvoor had gezien, kon niet groter zijn. Tegenover me zat een andere persoon, een man die de dood in de ogen had gekeken. Afwezig, in gedachten nog op de berg, zijn holle ogen soms vochtig. Uren hebben we gepraat, over de aanvankelijk zo succesvolle expeditie naar de K2, maar die zo noodlottig eindigde voor elf medeklimmers, onder wie zijn vriend Gerard McDonnell uit zijn eigen team. Ons gesprek werd steeds onderbroken door zijn mobiele telefoon, journalisten over de hele wereld wilden hem spreken. Ze wilden fragmenten horen, het liefst ingedikt tot sensationele details en de bekende grote morele dilemma’s tijdens expedities. Hij keek me dan vertwijfeld aan. Die middag heb ik Wilco aangeboden om hem te helpen met het verhaal te vertellen, zijn eigen verhaal. En zo is het begonnen.
Het resultaat is een boek waarin Wilco zijn drie pogingen om de top van de K2 te bereiken beschrijft. Ik vind het nog steeds een verbijsterend verhaal. Ik kan me nog goed herinneren dat ik tijdens het uitpluizen van zijn dagboeken en notities, soms gewoon niet kon ophouden met lezen. Dit boek speelt ook tijdens onze expeditie (voor zover wij dit een expeditie mogen noemen) een rol, tien gesigneerde exemplaren liggen klaar voor diegenen die met hun schatting het dichtst bij het tijdstip zitten dat wij bovenop de Mont Blanc staan (vooropgesteld dat we het halen).

Wij gaan nu Europa’s hoogste berg proberen te beklimmen waarbij de top op ongeveer een krappe vijf kilometer boven zeeniveau ligt. Als we het redden, bereiken we een hoogte vergelijkbaar met het basiskamp tijdens de Norit K2 expeditie in 2008. Wil je de top van de K2 bereiken, moet je bijna nog een keer die afstand klimmen in steeds ijlere lucht. Om het een beetje in perspectief te plaatsen. En vooral om een beetje bescheiden te blijven. Neemt niet weg dat we ons stinkende best gaan doen en hopen te kunnen genieten van een onversneden avontuur.