Zul je altijd zien. Alle zorgvuldige voorbereidingen ten spijt, moet ik op de valreep toch nog langs de dokter. Ik heb namelijk tijdens het trainingsrondje eergisteren (een stevige trekking van ruim 27 km, overwegend off-road) een kostbare fout gemaakt. Ik wilde per se geen blessures oplopen, dus had ik halverwege de trekking speciale blarenpleisters geplakt op beide kleine teentjes, omdat ik vaag iets voelde aankomen. Ik nam het advies van Wilco ter harte: als je iets voelt, al is het nog zo vaag, stoppen en behandelen.

Eenmaal thuis heb ik ze eraf gepeuterd…dat had ik dus nooit mogen doen! Op die blarenpleisters zit een soort siliconen- of lijmlaagje dat direct aan de huid gaat vastzitten. Het was een miniem blaartje, maar doordat ik de pleister eraf trok, trok ik de huid eraf. Wat eigenlijk geen probleem was, werd door deze domme actie ineens wel een probleem. Ik kon afgelopen zondag nauwelijks lopen en nog steeds heb ik veel last bij gewoon lopen – aan klimmen moet ik voorlopig niet denken. Een open blaar geneest niet makkelijk. Ik ga vanmiddag snel nog even langs de dokter en hoop dat hij een adequate behandeling heeft. Vermoedelijk wordt de wond afgesloten met ‘second skin’ en afgeplakt met tape. Dom, dom, dom…